2007/Apr/30

มาอัพซะทีหลังจากดองไว้นาน ใจจริงก็อยากมาอัพทุกวันนะ แต่สถานการณ์มันไม่

ค่อยเอื้ออำนวยซะเท่าไหร่ สมเด็จพ่อ สมเด็จแม่ท่านไม่ค่อยให้เล่นนานๆ

เข้าเรื่องดีกว่า...วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เรียนปรับพื้นฐาน ตื่นเต้นมากเลยตื่น

ตั้งแต่ไก่โห่ ตี 5:45 น. (แต่จริงๆแล้วสาเหตุที่แกตื่นก็เพราะยุงมันกัดไม่ใช่เรอะ?) ตื่น

แล้วก็นอนอยู่อย่างนั้นแหละ (จะรีบทำไม? เรียนตั้งแปดโมง) ลุกไปอาบน้ำก็ตอน 6

โมงได้...น้ำเย็นชะมัด ออกจากบ้านไปรอรถ 6:25 น. ไม่ได้หวังว่าจะเจอใครเลย

เพราะมันเช้ามากๆ แต่ป๊าดดดด เจอนครินทร์อ่ะ(หนุ่มที่อิฉันปิ๊งอยู่) งงมากๆ ก็เรียน

แปดโมงนี่หว่า แหกขี้ตามาทำไมนะนั่น แต่ก็ช่างเถอะ หลังจากหายงงก็สังเกตชุดใหม่

ชุด ม.4 เออ...ใส่แล้วตลกว่ะ ก๊าก ฮ่าฮ่าฮ่า ว้ากก ขำๆๆๆๆ กร๊ากกกกกกกกก จบ

คำว่า จบ เป็นคำที่เราใช้ในการจบประโยค เช่น วันนี้ผมตื่น แล้วออกไปทำงาน กินข้าว

กลับบ้าน นอน จบ (ตัวอย่างการอธิบายเกี่ยวกับคำว่าจบนี้มาจากคุณเลโมนี สนิกเก็ต

ในหนังสือเรื่อง'อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย เล่ม 8') จบ เรื่อง จบ กันซะที ก่อนที่

คุณคนอ่านจะ จบ ชีวิตของฉัน ....ถึงไหนแล้วนะ??? อ๋อ ถึงตอนชุดตลก ก๊ากกกกก

(หยุดขำได้แล้วโว้ย!!) ก็นั่งมองไปขำไปตลอดทางนั่นแหละ จนมาถึงโรงเรียน

(โรงเรียนเก่าน่ะ แวะมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าก่อนไปเรียนปรับพื้นฐานของตัวเองที่โรงเรียน

ใหม่ พอดีดูในบัตรเรียนพิเศษใหม่อีกรอบปรากฎว่าเรียนเก้าโมง ไม่ใช่แปด เลยมีเวลา

เที่ยวโรงเรียนเก่านานหน่อย)เจอเพื่อนเก่าๆ บางคนมันใส่ชุด ม.4 แล้วตลกมาก แต่

เพื่อนดาวที่บอกว่าตัวเองใส่แล้วเตี้ยใส่แล้วไม่สวย ไปดูจริงๆมันใส่แล้วสวยนะ คุยกัน

ซักพัก แล้วก็บ๋ายบายเพื่อนไปเรียนของตัวเอง ไปถึงโรงเรียนใหม่ วอ สระ อัง วังเวง

มากกกก เงียบกริ๊บเลย เราก็เดินไปสำรวจห้องเรียนที่อาคาร 5 ขึ้นบันไดไป เสียง

รองเท้ามันสะท้อน ปั้บ ปั้บ ปั้บ ...ใจเราก็เต้น ตึก ตึก ตึก ตาม จะเจออะไรไหมวะนี่?

แต่เดี๋ยวก่อน! นั่นเสียงอะไรน่ะ??? ว่าพลางหยุดฝีเท้า แต่เสียง ปั้บ ปั้บ ปั้บ มันยังไม่

ได้หยุดตามเท้าเรานี่!!! เหวอ เอาไงล่ะทีนี้ ไม่สนอะไรแล้ววิ่งขึ้นไปจนชั้นบนสุด อ๊ะ!

สุดแล้วนี่ ทำไงดีๆๆๆ ....ปั๊บ ปั้บ ปั้บ พรืด....เอี๊ยด 'รอ...เค้า...ด้วย...สิ...กลัว...

เหมือน...กัน' อ้าวเวร คนเหมือนกันนี่หว่า หลอกให้ตกใจ สรุปก็คือได้เพื่อนใหม่ ไอ้

เสียงพรืดก็คือเสียงมือเขาลากราวบันได้ เอี๊ยดนี่ก็เสียงรองเท้า เฮ้อ...ใจหายหมด

บทเรียนก็...ไม่ยากนะ ถ้าเราจำแม่น เรียนพวกตรีโกณแหละ ก็พอเข้าใจ...

ผ่านเถอะ ขี้เกียจพูดเรื่องเรียน พอเลิกเรียนเราก็กลับไปโรงเรียนเก่าอีกครั้ง เพราะ

โรงเรียนเก่าเลิกเรียนตอนบ่ายสอง แต่เราเลิกตอนเที่ยง ไปถึงเจอกอบชัย(คนที่เพื่อน

ในห้องเขาแซวว่าเป็นแฟนกับเรา) แต่คนนี้หน้าตาน่ารักนะ ใส่แว่น ตัวเล็กๆ แต่เล่นบา

สเก่ง ชู้ตทีตัวลอยเลย ไอ้พวกเพื่อนๆกอบก็เรียกมานั่งด้วยกัน แล้วเผอิญ...เพื่อนๆเรา

ก็นั่งอยู่แถวนั้นพอดี เราก็เลยไปนั่งกับเพื่อนด้วย ไอ้พวกเพื่อนกอบมันแกล้งเรา...

แกล้งเบียดให้กอบชัยมาชิดเรา ตัวเราไม่ได้คิดอะไรนะ..ตลกดี แต่ก็ลุกก่อนมันจะ

เบียดถึง แต่ปรากฏว่ากอบชัยก็ลุกขึ้นหนีแรงเบียดจากไอ้พวกนั้นพร้อมเราพอดี เลย

โดนแซวหนักเข้าไปอีก เป็นงั้นไปซะได้ ...เฮ้อ เพื่อนหนอเพื่อน สรุปก็คือเดินหนีออก

จากตรงนั้นเลย แล้วไปหาเพื่อนคนอื่นๆ (เพื่อนเยอะ) จนพอเพื่อนๆทั้งหลายเข้าชั้น

เรียนถึงกลับบ้าน... กลับบ้านนนนนนนนนนนนนน จบ

----------------------------------------------------------------------------------------------

จบ

----------------------------------------------------------------------------------------------

หนังสือที่แนะนำวันนี้..'อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย'


edit @ 2007/04/30 16:25:51
edit @ 2007/04/30 16:30:35


edit @ 2007/04/30 16:32:31

Comment

Comment:

Tweet


เอ่อ....มาเอาตังไปกินขนมเร็ววววววว ชมมาได้ ฉันก็อยากเห็นแกใส่ว่ะ
- -* / ปรับฯก็....ไม่อยากพูดอ่ะ อารมณ์เรื่อยๆมาก(อารมณ์ฉันนน)เหมือนหัวมันโล่งๆไม่ค่อยจะรับอะไร หัวงมาวันต่อไปคงจะดีขึ้นกว่าเดิมเห้อๆ
#2 by ~tunareeht~ At 2007-04-30 19:00,
แล้วมันจะสนุก+เหนื่อยขึ้นเรื่อยๆขอรับ เจอมาแล้ว=w=b+
#1 by saya chan At 2007-04-30 16:31,